Ég er hættur, farinn. Bloggformattið er hætt að fróa mér, ég veit ekki af hverju. Kannski bara leiði, kannski er það kreppan og allt krepputalið á öllum hinum bloggunum. Kannski brunda ég of miklu af kreatívunni í aðrar áttir. Veit það ekki og nenni ekki að velta mér uppúr því. Þessi endurkoma úr bloggfríinu var stutt, stöðnuð og hápunktalaus, svo núna tala ég ekki um frí:

Ég er hættur að blogga. Þúst. Þartil næst.

Ég mun kannski henda inn einni og einni færslu, ef löngunin grípur mig. Og kannski mun bloggáhuginn blása upp aftur seinna. Ég fékk slíka leið á ljóðlistinni fyrir einu og hálfu ári, að ég fékk klígju við tilhugsunina um sjálfumgleðina eina, en þessa dagana lít ég varla á annað. Ég er, og hef alltaf verið, lotugráðugur í áhugamál.

En þúst. Vér römblum.

Annars sjáumst við á fésbókinni. Ogsvo [ tístinu ]¹. Semog [ flickerinu ].

FIN

1. Fésbókaröppdeitin og tístin spegla annars hvort annað [↩]

Með eyrað við jörðu

Með eyrað við jörðu
heyri ég hjartað slá
Með hjartað við jörðu
heyri ég eyrað slá
Með eyrað við hjartað
heyri ég jörðina slá¹

FIN

1. Lukas Moodysson yrkir, Gunnar Randversson þýðir [↩]

(Forleikur, 1985)

ég minnist
gönguferða minna
í æsku
ég gekk inn
í skóginn og kom
aldrei til baka¹

FIN

1. Lukas Moodysson yrkir, Gunnar Randversson þýðir [↩]

Skáldin veifa til hvors annars
yfir salinn
gott er að þekkja hjarta sem skilur.

Í gærdag voru öll mín vandamál
svo fjarri
og eru ennþá miklu fjær í dag.

Rauðvínsfílósófið leysir allan vanda.¹

FIN

1. Sigurjón Þór Tryggvason yrkir [↩]